S jedne strane, ona je najiskreniji alat samoproučavanja - svjetiljka kojom osvjetljavamo mračne i skrivene kutke sebe.
S druge strane, ako nije vođena čistom namjerom, introspekcija može postati
nova zamka ega, beskonačno preispitivanje koje ne vodi razrješenju, već samo
dubljem zapetljavanju.
Jer ponekad
ljudi ne ulaze u sebe da bi se iscijelili,
već da bi se još više učvrstili u ulogama: žrtve, tragaoca, mučenika, „onog
koji zna“.
Ili da bi pobjegli od spoljnog svijeta koji ih je razočarao, a da pritom ne
prime odgovornost za sopstvena očekivanja.
Tako se ego presvuče u haljinu introspektivca, ali i dalje ostaje gospodar
kuće.
Zato je prava
introspekcija hrabra, čista, tiha.
Ne pita: “Ko sam ja?“
da bi stvorila novi identitet,
već da bi ogolila svaki identitet.
Ne ulazi
unutra da bi se sakrila od spoljašnjeg razočaranja,
nego da bi shvatila da nijedna spoljašnja
slika nije trajna, i da se ne smije u nju polagati suština.
A kada se
zaroni do dna ega, ne da bi se on hranio, već da bi se prepoznale njegove igre,
tada se ego ne može više kriti.
Tu prestaje introspekcija kao alat uma i počinje unutrašnje gledanje bez misli.
Tada se ne
postavlja više pitanje „ko sam ja“, nego se prosto “jestvuje”.
Bez maske. Bez straha. Bez zaključka.
I tek tada se
vidi ono što je uvijek bilo tu.
Ispod uma. Ispod ega.
Ispod svakog bjekstva i svake introspekcije.
