„Jedino pravo zadovoljstvo u životu je u neprekidnom unutrašnjem rastu. U činjenici da se razvijamo u osobu sve pravedniju, plemenitiju, humaniju, nježniju.“ - Lao Ce
Čovjek često traži zadovoljstvo tamo gdje je ono najnestabilnije - u uspjehu, priznanju, posjedovanju, u kratkim trenucima sreće koji brzo prođu. I svaki put, nakon početnog ushićenja, ostaje isti osjećaj: nešto nedostaje. Kao da se radost ne može zadržati.
Misao
Lao Ce-a vodi nas u drugom smjeru. Ona ne govori o zadovoljstvu kao o nečemu
što dolazi spolja, nego kao o nečemu što tiho raste iznutra. Ne kao trenutak, nego kao proces.
Unutrašnji
rast nije spektakularan. On se ne vidi odmah, ne donosi aplauz, niti ga drugi
uvijek prepoznaju. On se događa u malim pomacima:
- kada postanemo malo strpljiviji nego juče
- kada umjesto osude izaberemo razumijevanje
- kada reagujemo blaže, iako bismo mogli oštrije
- kada u sebi pronađemo više nježnosti nego što smo mislili da imamo
To
je rast koji ne pravi buku, ali mijenja sve.
U
tom procesu čovjek polako postaje pravedniji,
plemenitiji, humaniji, nježniji - ne zato što mora, nego zato što više
ne može drugačije. Kao da se unutrašnja mjera pomjerila, pa ono što je nekada
bilo dovoljno više nije. Ne traži se savršenstvo, nego istinitost.
Za
razliku od spoljašnjih zadovoljstava, koja zavise od okolnosti, unutrašnji rast
donosi osjećaj stabilnosti. Čovjek počinje da osjeća da ima tlo pod nogama koje
mu niko ne može oduzeti. Jer to tlo nije izvan njega.
I
tu se događa paradoks: što se manje trudi da bude „srećan“, to više postaje ispunjen. Jer zadovoljstvo o kojem
govori Lao Ce nije uzbuđenje, nego mir. Nije vrhunac, nego kontinuitet. Nije
nagrada, nego posljedica toga što postajemo ono što u sebi već nosimo kao
mogućnost.
Možda
je zato najdublje zadovoljstvo u životu upravo ovo: ne u onome što smo stekli, nego
u onome što smo postali.
